Muzycy i kompozytorzy

Bobrowicz Jan

image_pdfPOBIERZ PDFimage_print

BOBROWICZ Jan Nepomucen, kompozytor, wirtuoz muzyki gitarowej, księgarz, wydawca; ur. 12 maja 1805 roku w Krakowie, zm. 2 listopada 1881 roku w Dreźnie (Niemcy). Wykształcenie: naukę gry na gitarze pobierał u Mauro Giulianiego w Wiedniu. Od 1821 występował w rodzinnym mieście przez 10 lat publicznie jako gitarzysta-wirtuoz, zyskując dużą popularność i uznanie krytyków. Pracował jako urzędnik w sekretariacie Senatu Wolnego Miasta Krakowa. Uczestnik powstania listopadowego (odznaczony krzyżem Virtuti Militari). Od 1832 w Lipsku. Nadal koncertował (Franciszek Liszt nazwał go „Chopinem gitary”) i komponował utwory na ten instrument (łącznie wydał 41 kompozycji). W latach 1833-1861 prowadził również działalność wydawniczą, skupiając się przede wszystkim na popularyzacji dzieł polskich. Wydał m.in liczącą 40 tomów „Bibliotekę kieszonkową klasyków polskich”, 12 tomowy zbiór Dzieł poetyckich Niemcewicza, Biblię Wujka, Herbarz Niesieckiego. Po założeniu w 1842 własnej Księgarni Zagranicznej w Lipsku wydawał w niej książki z serii „Biblioteka powieści historycznych” i „Biblioteka malownicza najzabawniejszych powieści dla dzieci”. Łącznie opublikował ok. 380 tomów dzieł polskich, które dotarły do czytelników emigracyjnych i krajowych. Z początkiem lat 60-tych wycofał się z życia artystycznego i zakończył działalność księgarsko-wydawniczą. Pod koniec życia zamieszkał w Dreźnie.

Lit.: Encyklopedia muzyczna PWM, red. E. Dziębowska, Kraków 1979; Encyklopedia muzyki, red. A. Chodkowski, Warszawa 1995; Judycki Z., Klimaszewski B., Krakowianie w świecie. Słownik biograficzny, Toruń 2000.