(1856 Wilno – 1925 Wilno), lekarz chirurg i ginekolog, nauczyciel akademicki. Wykształcenie: studia medyczne w Akademii Medyko-Chirurgicznej w Petersburgu oraz na uniwersytecie w Dorpacie; doktorat przygotowany w Instytucie Patologii Anatomicznej w Wiedniu, a obroniony w 1883 w Dorpacie; habilitacja na Uniwersytecie Charkowskim 1893. Ordynator Odziału Chirurgicznego i Ginekologicznego w Gubernialnym Ziemskim Szpitalu w Połtawie 1890-1893; docent na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Charkowskiego 1893-1895; starszy asystent (od 1900 wykładowca) w Instytucie Klinicznym im. Wielkiej książnej Heleny Pawłowny w Petersburgu 1895-1914. W czasie pierwszej wojny światowej naczelny lekarz lazaretu wojennego dla oficerów i żołnierzy w szpitalu zgromadzenia sióstr miłosierdzia Matki Bożej, a następnie naczelny lekarz szpitala dla rannych żołnierzy Floty Ochotniczej oraz chirurg konsultant w szpitalu polskim Rosyjskiego Czerwonego Krzyża. Prezes Polskiego Związku Lekarzy i Przyrodników w Petersburgu 1912. Czynny uczestnik akcji przedwyborczej do I i II Dumy Państwowej, jako członek komitetu polskiego. Rektor Uniwersytetu Wileńskiego 1918.
Źródło: Z. A. Judycki, Lekarze polskiego pochodzenia w świecie, Kielce 2020.