(Ur. w 1860 r., w Chylinie, w Wielkopolsce, zm. w 1928 r., w Paryżu), lekarz bakteriolog, biolog, mikrobiolog. Kierownik działu mikrobiologii w Instytucie Pasteura w Paryżu 1893-1902; doradca do spraw walki ze szkodnikami rolnymi w Rosji, Portugalii i Australii 1902-1907. Odkrywca lasecznika z grupy paratyfusowej, nazwanego Baccillus rati Danysz. Wyjaśnił stosunek jadów do przeciwjadów w organizmach oraz wprowadził tzw. fenomen Danysza, który stał się podstawą racjonalnego leczenia surowicami. Pionier badań biologicznych skutków promieniowania. Autor licznych prac naukowych m.in. Principes de l’évolution des maladies infectieuses (Paris 1919), Origine, évolution, traitement des maladies non contagieuses (Paris 1920). Odznaczenia: Legia Honorowa (V).
