(Ur. w 1857 r. w Paryżu, zm. w 1932 r. w Paryżu), lekarz, twórca neurochirurgii francuskiej. Studia medyczne ukończył na Uniwersytecie Paryskim (dyplom lekarza uzyskał w 1879 r.). Ordynator Hôpital de la Pitié w Paryżu 1893-1932. Był wielkim semiologiem, który zbudował podwaliny współczesnej neurologii organicznej. Z jego nazwiskiem związanych jest kilka określeń upamiętniających wkład w naukę, m.in.; metoda Babińskiego wywoływania odruchu z mięśnia brzuchatego łydki; zespół Babińskiego (skojarzenie patologii mięśnia sercowego i aorty w kile III-rzędowej); zespół Babińskiego-Fröhlicha (zespół zwyrodnienia tłuszczowo-płciowy w guzach przysadki). Współzałożyciel francuskiego Towarzystwa Neurologicznego 1898 (prezes 1907). Członek Akademii Medycyny w Paryżu 1914. Uczestnik międzynarodowych kongresów medycznych. Autor wielu artykułów naukowych. Publikował m. in. w: „Revue Neurologique”, wydał też 2 tomową pracę Exposé des Travaux Scientifiques (Paris 1913).
Źródło: Z. A. Judycki, Lekarze polskiego pochodzenia w świecie, Kielce 2020.