(1812 Kalisz – 1881 Warszawa), lekarz internista, literat, wojskowy. Wykształcenie: studia medyczne na uniwersytecie w Królewcu; doktorat w Montpellier. W latach 1836-1837 pracował w Londynie jako lekarz, nauczyciel i dziennikarz. We Francji 1838-1849, gdzie praktykował w kilku klinikach paryskich, a następnie w kilku miejscowościach francuskich (Strasburg, Delle, Besançon) jednocześnie pisząc artykuły do gazet francuskich i czasopism lekarskich. Wykładowca chemii w szkole Polskiej w Batignolles 1842. W 1849 wrócił do Polski i zamieszkał w Warszawie, gdzie zajął się pracą literacką, pisząc głównie powieści przygodowe oraz realne obserwacje zmieszane z fikcją. W 1859 praktykował u Jana Opolzera, profesora Uniwersytetu Wiedeńskiego. W 1860 lekarz wojskowy w Konstantynopolu. Prowadzący praktykę medyczną w miasteczku Rives de Gères (Rive-de-Gier), niedaleko St.-Étienne w departamencie Loary. Następnie przeniósł się do Włoch i podjął praktykę w Turynie. W 1860 odpowiedział na apel Giuseppe Garibaldiego i walczył o niepodległość Włoch. Uczestniczył w bitwach pod Neapolem i Reggio, za co otrzymał rangę kapitana i order za waleczność. Kiedy Garibaldi podjął walkę z wojskami papieskimi, na znak protestu wraz z innymi Polakami wystąpił z wojska. W latach 1861–1862 wykładał i pracował jako lekarz w polskiej szkole dowódców wojskowych w Genui. W 1866 po wybuchu wojny austriacko-włoskiej wstąpił do szeregów Garibaldiego jako lekarz wojskowy. Brał udział w bitwie pod Custozzą (ranny) i w oswobodzeniu Wenecji. Zdemilitaryzowany w 1868 osiadł w klasztorze Citeriore w Kalabrii, gdzie pełnił funkcję lekarza wiejskiego i organisty w miejscowym kościele. [Francja, Włochy]
