(Ur. ok. 1803 w miejscowości Drojsk, pow. Brasławski, zm. w 1885 r., w Adampolu, w Turcji), lekarz ogólny, działacz polityczny. We Francji przebywał w latach 1831-1846. Średnią szkołę lekarską ukończył w Amiens, natomiast studia medyczne (zakończone doktoratem) na Uniwersytecie Paryskim w 1843 roku. Podczas praktyki lekarskiej w Paryżu nawiązał współpracę z obozem politycznym Hotelu Lambert – ks. A. Czartoryski wybrał go na swojego przedstawiciela do rozmów z rządem tureckim w sprawie zorganizowania polskiej osady nazwanej później Adampolem. W 1846 roku wyjechał do Turcji, gdzie dał się poznać jako wzięty lekarz wśród członków korpusu dyplomatycznego i dostojników tureckich. Uczestnik zwalczania epidemii dżumy w Bagdadzie (za co otrzymał oficjalny tytuł lekarza dworu i tytuł paszy Bagdadu). W 1855 opiekował się w Konstantynopolu Adamem Mickiewiczem – był obecny przy jego zgonie. W latach 1853-1859 zajmował się organizacją i administracją polskiej kolonii w Adampolu. Odznaczenia: Legia Honorowa (V), turecki order Ihtihar.