{"id":4436,"date":"2023-01-08T12:35:14","date_gmt":"2023-01-08T11:35:14","guid":{"rendered":"http:\/\/dziedzictwopolonii.pl\/portal\/?p=4436"},"modified":"2023-01-27T10:02:01","modified_gmt":"2023-01-27T09:02:01","slug":"komandor-komandorowi-upamietnienie-stanislawa-tytusa-dzienisiewicza-1897-1979","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/dziedzictwopolonii.pl\/portal\/komandor-komandorowi-upamietnienie-stanislawa-tytusa-dzienisiewicza-1897-1979\/","title":{"rendered":"Komandor Komandorowi \u2013 upami\u0119tnienie Stanis\u0142awa Tytusa Dzienisiewicza (1897-1979)"},"content":{"rendered":"
\"image_pdf\"POBIERZ PDF<\/span><\/a>\"image_print\"<\/a><\/div>

Komandor rez. mgr in\u017c. Cezary Py\u0142at,<\/strong><\/p>\n

Komandor Komandorowi \u2013 upami\u0119tnienie Stanis\u0142awa Tytusa Dzienisiewicza (1897-1979) <\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong>Rozw\u00f3j i dokonania Polskiej Marynarki Wojennej (PMW) w okresie mi\u0119dzywojennym i w czasie II wojny \u015bwiatowej to jedna z najciekawszych kart w historii Polski i polskiej marynistyki, kt\u00f3ra fascynuje zar\u00f3wno historyk\u00f3w, tych, kt\u00f3rzy w marynarce s\u0142u\u017cyli, jak i tych, kt\u00f3rzy morze znaj\u0105 jednie z wakacyjnych wyjazd\u00f3w. Jedn\u0105 z niezwykle wa\u017cnych postaci, kt\u00f3ra w tej historii zapisa\u0142a si\u0119 du\u017cymi zg\u0142oskami stanowi osoba Komandora dyplomowanego Stanis\u0142awa Tytusa Dzienisiewicza <\/strong>\u2013 okre\u015blonego przez Mariusza Borowiaka mianem \u201emorskiego Pana Wo\u0142odyjowskiego\u201d[1]<\/strong><\/a>. <\/em>Jednak\u017ce dla mnie (by\u0142ego dow\u00f3dcy ORP \u201eToru\u0144\u201d i oficera starszego, s\u0142u\u017c\u0105cego przez lata w strukturach Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej i NATO) osoba ta, to nie tyle posta\u0107 zbli\u017cona do bohatera trylogii Henryka Sienkiewicza, a bardziej wz\u00f3r szanowanego, niedo\u015bcignionego dow\u00f3dcy okr\u0119tu (a w zasadzie wielu okr\u0119t\u00f3w) – oddanego s\u0142u\u017cbie krajowi, jak i zwyk\u0142ego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w 1945 roku dokona\u0142 trudnego wyboru i pozostaj\u0105c poza (zdominowanym przez Zwi\u0105zek Sowiecki) krajem, podobnie jak wielu innych \u201eniez\u0142omnych\u201d, poni\u00f3s\u0142 konsekwencje decyzji, kt\u00f3r\u0105 \u015bwiadomie podj\u0105\u0142.<\/p>\n

Stanis\u0142aw Tytus Dzienisiewicz \u2013 \u201edowborczyk\u201d, wzorowy kawalerzysta, oficer marynarki wojennej, a po wojnie przedstawiciel \u201ewychod\u017astwa niepodleg\u0142o\u015bciowego\u201d, \u00a0urodzi\u0142 si\u0119 4 stycznia 1897 roku w Radziechowicach (w wojew\u00f3dztwie \u0142\u00f3dzkim), zmar\u0142 14 czerwca 1979 roku w Londynie – w Wielkiej Brytanii.<\/p>\n

W czasie I wojny \u015bwiatowej m\u0142ody Dzienisiewicz s\u0142u\u017cy\u0142 w 1. Korpusie Polskim gen. J\u00f3zefa Dowbora-Mu\u015bnickiego, w kt\u00f3rym walczy\u0142 jako kawalerzysta w 2. szwadronie 1. Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w (w p\u00f3\u017aniejszym pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Krechowieckich) dowodzonym w tym czasie przez Zygmunta Podhorskiego (w\u00f3wczas w stopniu porucznika), podkomendnego p\u0142k. Boles\u0142awa Mo\u015bcickiego \u2013 dow\u00f3dcy pu\u0142ku.<\/p>\n

Jak wspomina\u0142 Podhorski \u201eprawdopodobnie w listopadzie lub w grudniu 1917 roku\u201d, <\/em>na polecenie p\u0142k. Mo\u015bcickiego, kt\u00f3ry po rozmowie z gen. Dowborem-Mu\u015bnickim chcia\u0142 \u201emie\u0107 jasne wytyczne od Pi\u0142sudskiego\u201d, powierzy\u0142 on Dzienisiewiczowi trudne zadanie nawi\u0105zania \u0142\u0105czno\u015bci z \u201elegionami po tamtej stronie frontu\u201d:<\/p>\n

wybra\u0142em dw\u00f3ch mych u\u0142an\u00f3w, co do kt\u00f3rych by\u0142em pewny, \u017ce nie cofn\u0105 si\u0119 przed wykonaniem tego zadania i \u017ce mo\u017cna im by\u0142o je powierzy\u0107. Wyb\u00f3r pad\u0142 na olbrzyma ex-marynarza, plut. Jaroszewicza, kt\u00f3ry doskonale w\u0142ada\u0142 j\u0119zykiem rosyjskim, by\u0142 bardzo odwa\u017cny i nie zapomnia\u0142by j\u0119zyka w g\u0119bie, oraz na kaprala Dzienisiewicza, ma\u0142ego\u2026, ale o wielkiej odwadze i zaci\u0119to\u015bci, milcz\u0105cego, ale zdecydowanego na wszystko[2]<\/strong><\/a>.<\/em> Kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej, tj. w lutym 1918 roku, kapral Dzinisiewicz (na rozkaz Podhorskiego) os\u0142ania\u0142 tak\u017ce delegacj\u0119 p\u0142k. Mo\u015bcickiego, kt\u00f3ry wyruszy\u0142 na rozmowy z Rad\u0105 Regencyjn\u0105 do Warszawy:<\/p>\n

Jako eskort\u0119 pu\u0142kownika id\u0105 dwaj moi podoficerowie, nieodzowny w takich rzeczach kapral Dzienisiewicz i jego przyjaciel, kapral Hankisz[3]<\/strong><\/a>.<\/em><\/p>\n

W 1918 roku St. Dzienisiewicz s\u0142u\u017cy\u0142 w pu\u0142ku 4. Dywizji Strzelc\u00f3w gen. Lucjana \u017beligowskiego w Kubaniu. Nast\u0119pnie, w ramach kawalerii 14. Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Jaz\u0142owieckich, bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. \u00a0Za m\u0119stwo, kt\u00f3rym w tym czasie si\u0119 wykaza\u0142 wyr\u00f3\u017cniony i odznaczony zosta\u0142: Krzy\u017cem Wojennym Virtuti Militari V Klasy (za udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej) oraz dwukrotnie Krzy\u017cem Walecznych.<\/p>\n

Jak wspomina\u0142 p\u0142k. Borycki (z 14 pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Jaz\u0142owieckiech) Dzinisiewicz, wzorowy oficer kawalerii \u201edobry je\u017adziec, s\u0142u\u017cbista, ale wyj\u0105tkowo delikatny i taktowny, lubiany przez koleg\u00f3w i podw\u0142adnych. Po wojnie bolszewickiej na zapotrzebowanie tworz\u0105cej si\u0119 Marynarki Wojennej\u201d, <\/em>(\u2026) \u201ezamieni\u0142 konia na okr\u0119t R.P.\u201d[4]<\/strong><\/a>.<\/em> W 1923 roku bowiem jako porucznik kawalerii (stopie\u0144 ten uzyska\u0142 w 1922 roku) przyj\u0119ty zosta\u0142 bez egzamin\u00f3w do utworzonej (w 1922 roku) Oficerskiej Szko\u0142y Marynarki Wojennej[5]<\/a> (OSMW) w Toruniu[6]<\/a>. S\u0142uchaczem tej uczelni by\u0142 od sierpnia 1923 do lipca 1925 roku.<\/p>\n

Po uko\u0144czeniu OSMW, w stopniu porucznika marynarki[7]<\/a>, s\u0142u\u017cy\u0142 pocz\u0105tkowo jako oficer wachtowy\u00a0 na ORP \u201eKaszub\u201d (torpedowiec typu V-108). Nast\u0119pnie zatrudniony zosta\u0142 jako oficer wyk\u0142adowca i instruktor nawigacji w OSMW. W czerwcu 1928 roku z s\u0142uchaczami tej szko\u0142y odby\u0142 pr\u00f3bny rejs na ORP \u201eIskra\u201d[8]<\/a>; jednym z jego podw\u0142adnych (podchor\u0105\u017cych) uczestnicz\u0105cych w tym rejsie by\u0142 m. in. Bohdan Walerian Wro\u0144ski (jego przysz\u0142y przyjaciel z lat powojennych)[9]<\/a>.<\/p>\n

W 1929 roku uzyska\u0142 stopie\u0144 kapitana marynarki. W latach 1930-1932 dowodzi\u0142 ORP \u201ePodhalanin\u201d[10]<\/a> (torpedowiec typu A 80), za\u015b 1931 roku uko\u0144czy\u0142 kurs w Ecole des Officiers Torpilleurs w Tulonie – we Francji.<\/p>\n

W kolejnych latach, tj. na prze\u0142omie 1932\/1933, dowodzi\u0142 ORP \u201eKaszub\u201d. Nast\u0119pnie, od marca do lipca 1933 roku, pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dow\u00f3dcy Oddzia\u0142u Pomiarowo-Hydrograficznego w Biurze Hydrograficznym Marynarki Wojennej. \u00a0Potem, obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo ORP \u201e\u015al\u0105zak\u201d (1933-1934). Od wrze\u015bnia 1934 do lutego 1935 roku dowodzi\u0142 za\u015b dywizjonem szkolnym w sk\u0142adzie 5 okr\u0119t\u00f3w (w zespole tym znalaz\u0142a si\u0119 tak\u017ce Szko\u0142a Specjalist\u00f3w Morskich).<\/p>\n

Po otrzymaniu awansu na stopie\u0144 komandora podporucznika (19 marca 1935 roku), pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 (od 1 czerwca 1935) zast\u0119pcy komendanta Centrum Wyszkolenia Specjalist\u00f3w Floty (powsta\u0142o w miejsce Dywizjonu Szkolnego). Za\u015b od 9 pa\u017adziernika 1937 roku (do 27 lutego 1938 roku) Komendanta Centrum Wyszkolenia Specjalist\u00f3w Floty w Gdyni[11]<\/a>.<\/p>\n

Z zachowanych materia\u0142\u00f3w wynika, \u017ce w tym czasie, tj. w latach 1928 – 1938, da\u0142 si\u0119 ju\u017c pozna\u0107 jako szanowany wyk\u0142adowca[12]<\/a>, \u017ceglarz – cz\u0142onek oficerskiego Yacht Klubu (na prze\u0142omie czerwca i lipca 1935 roku uczestniczy\u0142 m. in. w regatach Gdynia-Visby[13]<\/a>), dobry dow\u00f3dca i cz\u0142owiek ambitny (w 1937 roku jako kmdr ppor. uczestniczy\u0142 m. in. w IV Mi\u0119dzynarodowej Konferencji Hydrograficznej w Monako).<\/p>\n

27 lutego 1938 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 stawiacza min ORP \u201eGryf\u201d – funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 siedem miesi\u0119cy (do 16 wrze\u015bnia 1938 roku)[14]<\/a>. \u00a0Nast\u0119pnie, obj\u0105\u0142 (we wrze\u015bniu 1938 roku) stanowisko szefa Oddzia\u0142u Plan\u00f3w i Ewidencji Marynarek Obcych w Sztabie Kierownictwa Marynarki Wojennej (KMW)[15]<\/a>.<\/p>\n

W drugiej po\u0142owie wrze\u015bnia 1939 roku ewakuowa\u0142 si\u0119 wraz z sztabem Kierownictwa Marynarki Wojennej do Pi\u0144ska[16]<\/a>. 23 wrze\u015bnia jednak (w R\u00f3wnem) dosta\u0142 si\u0119 do sowieckiej niewoli. Pocz\u0105tkowo wi\u0119ziony by\u0142 w Kozielsku. St\u0105d przewieziony zosta\u0142 do obozu przej\u015bciowego w Juchnowie (Pawliszczew G\u00f3rny), a nast\u0119pnie do obozu w Griazowcu niedaleko Wo\u0142ogdy (trafi\u0142o tu tak\u017ce ok. 150 oficer\u00f3w ze Starobielska i ok. 150 policjant\u00f3w z Ostaszkowa). Unikn\u0105\u0142 tym samym \u015bmierci w Katyniu[17]<\/a>.<\/p>\n

W Griazowcu przebywa\u0142 m. in. z komandorem Wac\u0142awem \u017bejm\u0105 i pu\u0142kownikiem Boryckim, kt\u00f3ry po latach wspomina\u0142, \u017ce kiedy i on zosta\u0142 przewieziony do Griazowca \u201eStach, jako dawny kolega pu\u0142kowy zaopiekowa\u0142 si\u0119\u201d<\/em> nim, \u201ezabra\u0142 do swego baraku i tam, a\u017c do tzw. amnestii byli\u015bmy razem. Tam te\u017c\u2026Przekona\u0142em si\u0119 o Jego przyja\u017ani i o Jego niez\u0142omnej postawie patrioty, oficera polskiego\u201d[18]<\/strong><\/a>.<\/em><\/p>\n

Po podpisaniu uk\u0142adu Sikorski-Majski trafi\u0142 do punktu zbornego tworz\u0105cego si\u0119 Wojska Polskiego – tj. armii gen. W\u0142adys\u0142awa Andersa w Buzu\u0142uku. St\u0105d (na telegraficzne wezwanie Naczelnego Wodza Polskich Si\u0142 Zbrojnych) pojecha\u0142 \u00a0(razem z komandorem \u017bejm\u0105) do Murma\u0144ska. Ostatecznie, wcielony w styczniu 1942 roku do Korpusu Morskiego \u00a0Polskiej Marynarki Wojennej (wpisany do ewidencji zosta\u0142 ju\u017c 20 stycznia 1942 roku), dotar\u0142 2 lutego 1942 roku (na pok\u0142adzie brytyjskiego kr\u0105\u017cownika HMS \u201eTrinidad\u201d[19]<\/a>) do Wielkiej Brytanii. Tutaj, znajdowa\u0142 si\u0119 pocz\u0105tkowo (do marca 1942 roku) w sk\u0142adzie\u00a0 Rezerwowej Grupy Oficer\u00f3w[20]<\/a> (od 17 czerwca 1942 do 13 lipca 1942 r. w dyspozycji komendanta Komendy Morskiej \u201ePo\u0142udnie\u201d). W ramach tej dyspozycji, od marca do maja 1942 roku odbywa\u0142 sta\u017c na ORP \u201ePiorun\u201d [21]<\/a>, wiosn\u0105 1942 przebywa\u0142 te\u017c kr\u00f3tko na ORP \u201eKujawiak\u201d (okr\u0119t ten zaton\u0105\u0142 16 czerwca 1942) i ponownie na ORP \u201ePiorun\u201d (od 17 czerwca 1942 do 13 lipca 1942 roku)[22]<\/a>.<\/p>\n

Wkr\u00f3tce wyznaczony zosta\u0142 jednak na stanowisko kierownika Referatu Kultury i O\u015bwiaty KMW, funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 od 13 lipca 1942 do 1 lutego 1943 roku[23]<\/a> (przez moment, tj. od 3 wrze\u015bniu 1942 roku, pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 kierownika Referatu Informacyjnego KMW[24]<\/a>).<\/p>\n

Ostatecznie, 1 maja 1943 roku, obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy ORP \u201ePiorun\u201d \u2013 role t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 7 stycznia 1944 roku[25]<\/a>. Warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce za godn\u0105 i oddan\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 na tym okr\u0119cie, w tym mi\u0119dzy innymi udzia\u0142 ORP \u201ePiorun\u201d[26]<\/a> w walkach na Morzu \u015ar\u00f3dziemnym \u2013 tj. w szturmie na Salerno (operacja \u201eAvalanche\u201d), rozkazem brytyjskiej Floty Admiralicji nr 2711 (\u201eAdmiralty Fleet Order 2711\u201d – Honours and Awards Polish Navy, H. & A. 398\/44, 25 May 1944), zatwierdzonym przez kr\u00f3la Wielkiej Brytanii Jerzego VI, zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony za przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107, oddanie i godne pe\u0142nienie marynarskiej s\u0142u\u017cby. Wzmianki na temat nie opublikowano jednak w brytyjskiej prasie[27]<\/a>:<\/p>\n

The King has been graciously pleased to approve the award of a Mention in Despatches to Commander Stanislaw Dzienisiewicz, Polish Navy, for enterprise, resource and devotion to duty shown when in command of O.R.P. \u201cPiorun\u201d in the assault on Salerno. <\/em>This award will not be gazetted<\/em>[28]<\/strong><\/em><\/a>. \u00a0<\/em><\/p>\n

12 stycznia 1944 roku zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 pierwszego polskiego lekkiego kr\u0105\u017cownika ORP \u201eDragon\u201d (eks-HMS \u201eDragon\u201d)[29]<\/a>, wcielonego do 10. Eskadry Kr\u0105\u017cownik\u00f3w Home Fleet (w jej sk\u0142ad wchodzi\u0142o 6 innych \u2013 brytyjskich – jednostek: Bellona, Diadem, Scylla, Glasgow, Nigeria i Bermuda). W sk\u0142adzie tego zespo\u0142u (dowodzonego przez wiceadmira\u0142a Roberta Burnetta) ORP \u201eDragon\u201d (stacjonuj\u0105cy do marca 1944 roku w brytyjskiej bazie Scapa Flow – na Orkanach) mia\u0142 wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w operacji Neptun (tj. w dzia\u0142aniach prowadzonych w ramach wst\u0119pnej fazy operacji \u201eOverlord\u201d) \u00a0– tzn. wspiera\u0107 swoim artyleryjskim wsparciem l\u0105dowanie Brytyjczyk\u00f3w w Normandii[30]<\/a>.<\/p>\n

28 maja 1944 roku zesp\u00f3\u0142, w sk\u0142adzie kt\u00f3rego znalaz\u0142 si\u0119 tak\u017ce kr\u0105\u017cownik dowodzony przez komandora Dzienisiewicza, otrzyma\u0142 zadanie os\u0142aniania w ramach tej operacji lewego skrzyd\u0142a, tym samym (wraz z innymi jednostkami) okr\u0119t ostrzeliwa\u0107 mia\u0142 \u201eumocnienia nieprzyjaciela na przedpolu tego skrzyd\u0142a\u201d i prowadzi\u0107 bezpo\u015brednie walki \u201ez bateriami nadbrze\u017cnymi niemieckiej artylerii\u201d. \u00a0Pocz\u0105tkowo dzia\u0142ania te prowadzi\u0107 mia\u0142 w pobli\u017cu uj\u015bcia rzeki Orne (Colleville-sur-Orne)[31]<\/a>.<\/p>\n

2 czerwca 1944 roku O.R.P. \u201eDragon\u201d (w zespole pod dow\u00f3dztwem brytyjskiego kontradm. Williama R. Pattersona) opu\u015bci\u0142 rzek\u0119 Clyde i cztery dni p\u00f3\u017aniej, tj. 6 czerwca zaj\u0105\u0142 pozycj\u0119 w pobli\u017cu zatoki Le Havre (niedaleko Trouville) – prowadzi\u0142 ostrza\u0142 stanowisk nieprzyjaciela w rejonie na p\u00f3\u0142noc od Caen. 9 czerwca natomiast ostrzeliwa\u0142 stanowiska na przedpolu brytyjskiej 3. Dywizji Piechoty. 10 czerwca kr\u0105\u017cownik \u201eDragon\u201d powr\u00f3ci\u0142 na chwil\u0119 do portu w Portsmouth (przekaza\u0142 rannego i uzupe\u0142ni\u0142 zapasy), jednak\u017ce ju\u017c dwa dni p\u00f3\u017aniej (12 czerwca) ponownie dobi\u0142 do brzeg\u00f3w Normandii. I (wspieraj\u0105c 51. Szkock\u0105 Dywizj\u0119 Piechoty) prowadzi\u0142 ostrza\u0142 cel\u00f3w usytuowanych w okolicach rzeki Orne i Varaville[32]<\/a>.<\/p>\n

Przez kilka kolejnych dni komandor Dzienisiewicz z powodzeniem kontynuowa\u0142 powierzone mu zadania, jednak\u017ce 8 lipca okr\u0119t trafiony zosta\u0142 torped\u0105 typu Neger[33]<\/a> (\u017cycie straci\u0142o w\u00f3wczas 37 cz\u0142onk\u00f3w za\u0142ogi okr\u0119tu). Komandor Dzienisiewicz, jak na dow\u00f3dc\u0119 okr\u0119tu przysta\u0142o, zszed\u0142 z powa\u017cnie uszkodzonego kr\u0105\u017cownika jako ostatni. Kilka dni p\u00f3\u017aniej, tj. 15 lipca 1944 roku, formalnie przesta\u0142 te\u017c pe\u0142ni\u0107 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy tej jednostki.<\/p>\n

Dow\u00f3dztwo kolejnego kr\u0105\u017cownika \u00a0ORP \u201eConrad\u201d, wydzier\u017cawionego od Brytyjczyk\u00f3w (bryt. HMS \u201eDanae\u201d), obj\u0105\u0142 niespe\u0142na 3 miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, tj. 4 pa\u017adziernika 1944 roku[34]<\/a>. Na tym okr\u0119cie zako\u0144czy\u0142 tak\u017ce (w dniu 26 lipca 1945 roku) sw\u00f3j udzia\u0142 w zmaganiach II wojny \u015bwiatowej. Wcze\u015bniej, wprowadzi\u0142 jednak ten okr\u0119t do g\u0142\u00f3wnej bazy niemieckiej marynarki wojennej w Wilhelmshaven\u00a0 (7-14 czerwca 1945)[35]<\/a>.<\/p>\n

Nast\u0119pnie, przez jaki\u015b czas (tj. od 1 lipca do sierpnia 1945 roku), znajdowa\u0142 si\u0119 w dyspozycji\u00a0 komendanta morskiego \u201eP\u00f3\u0142noc\u201d[36]<\/a>. 1 wrze\u015bnia 1945 roku obj\u0105\u0142 jednak stanowisko dow\u00f3dcy Obozu Szkolnego Marynarki Wojennej \u201eBa\u0142tyk\u201d w Okehampton[37]<\/a>. Ob\u00f3z ten utworzony zosta\u0142 po likwidacji Kadr Marynarki Wojennej w Plymouth i Obozu Szkolnego w Bickleigh[38]<\/a>. Warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce w obozie \u201eBa\u0142tyk\u201d, kt\u00f3rym przez jaki\u015b czas wspominany dowodzi\u0142 \u201ew wewn\u0119trznym toku s\u0142u\u017cby obowi\u0105zywa\u0142y przepisy Regulaminu s\u0142u\u017cby okr\u0119towej\u201d[39]<\/a>).<\/p>\n

Za udzia\u0142 w walkach na morzu w czasie II wojny \u015bwiatowej komandor Dzinisiewicz odznaczony zosta\u0142: Krzy\u017cem Walecznych, dwukrotnie Medalem Morskim i brytyjskim wyr\u00f3\u017cnieniem Mention in Despatches (MiD). Za\u015b jeszcze przed wojn\u0105 (w marcu 1935 roku) otrzyma\u0142 r\u00f3wnie\u017c Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi[40]<\/a>.<\/p>\n

Po wojnie, pomimo tego, \u017ce wcze\u015bniej nie rozwa\u017ca\u0142 pozostania poza krajem (\u015bwiadczy o tym, m. in. fragment meldunku z 1942 roku, kt\u00f3ry sporz\u0105dzi\u0142 i w kt\u00f3rym informowa\u0142 o potrzebie \u201eumo\u017cliwienie oficerom, kt\u00f3rzy po wojnie b\u0119d\u0105 u\u017cyci w sztabach lub s\u0142u\u017cbach, nabycia wiedzy i praktyki w angielskich sztabach i dzia\u0142ach s\u0142u\u017cb<\/em>\u201d[41]<\/a>), pozosta\u0142 z przyczyn politycznych w Wielkiej Brytanii.<\/p>\n

Podj\u0119cie decyzji o pozostaniu na wychod\u017astwie nie by\u0142o jednak \u0142atwe ani dla niego, ani dla pozosta\u0142ych oficer\u00f3w i cz\u0142onk\u00f3w PMW, kt\u00f3rzy w czasie II wojny \u015bwiatowej ofiarnie krajowi s\u0142u\u017cyli i do kt\u00f3rego po wojnie t\u0119sknili.<\/p>\n

Ju\u017c 14 lutego 1945 roku Stanis\u0142aw Dzienisiewicz informowa\u0142 wiceadmira\u0142a Jerzego \u015awirskiego, \u017ce \u201ewielu oficer\u00f3w, podoficer\u00f3w i marynarzy waha\u0142o si\u0119 przed powrotem do Polski, zw\u0142aszcza ci, kt\u00f3rzy zetkn\u0119li si\u0119 z sowieck\u0105 niewol\u0105\u201d[42]<\/strong><\/a>.<\/em> Z \u017ar\u00f3de\u0142 wynika te\u017c, \u017ce i on sam mia\u0142 przez moment ogromne w\u0105tpliwo\u015bci co do tego jak powinien post\u0105pi\u0107. Co wi\u0119cej, nie tylko uczestniczy\u0142 w prowadzonych na temat ewentualnego powrotu do kraju dyskusjach, ale tak\u017ce je inicjowa\u0142. Pod koniec listopada 1945 roku zosta\u0142 te\u017c liderem trzyosobowej grupy (tzw. \u201egrupy Dzienisiewicza\u201d), kt\u00f3ra\u00a0 opracowa\u0142a i skierowa\u0142a odezw\u0119 do ca\u0142ego personelu Marynarki Wojennej. W kt\u00f3rej \u201edeklaruj\u0105c wierno\u015b\u0107 II Rzeczypospolitej i zdecydowany sprzeciw wobec prowadzonej sowietyzacji Polskiej Marynarki Wojennej\u201d wzywano \u201ewszystkich marynarzy do powrotu do Polski\u201d[43]<\/a>. Grupa ta, 15 grudnia 1945 roku, opracowa\u0142a te\u017c dokument \u201estanowi\u0105cy zbi\u00f3r postulat\u00f3w, kt\u00f3rych spe\u0142nienie gwarantowa\u0142oby powr\u00f3t do kraju ca\u0142ej polskiej floty wojennej, wraz z okr\u0119tami wydzier\u017cawionymi od Brytyjczyk\u00f3w\u201d. \u00a0W dokumencie tym domagano si\u0119 m. in. powierzenia stanowiska dow\u00f3dcy Polskiej Marynarki Wojennej wysokiemu rang\u0105 polskiemu oficerowi marynarki, kt\u00f3ry w czasie wojny przebywa\u0142 w Wielkiej Brytanii. \u017b\u0105dano te\u017c by \u201ebandera wojenna, regulaminy i pragmatyka oficerska pozosta\u0142y bez jakichkolwiek zmian\u201d – obowi\u0105zywa\u0107 mia\u0142aby przedwojenna przysi\u0119ga wojskowa. Postulowano tak\u017ce o to, by uznane zosta\u0142y wszelkie dotychczasowe rozkazy i zarz\u0105dzenia wydane przez szefa KMW. Oczekiwano r\u00f3wnie\u017c, \u017ce w\u0142adze w Polsce wydadz\u0105 \u201eo\u015bwiadczenie o podtrzymaniu umowy polsko-brytyjskiej z 18 listopada 1939 roku w sprawie powo\u0142ania Oddzia\u0142u PMW\u201d, a tak\u017ce tego, \u017ce zar\u00f3wno w Londynie, jak i w Warszawie, utworzone zostan\u0105 misje morskie koordynuj\u0105ce wzajemn\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119[44]<\/a>.<\/p>\n

Przedstawiciele Rz\u0105du Tymczasowego w kraju (pomimo tego, \u017ce zdawali sobie spraw\u0119 z tego, i\u017c z powodu podporz\u0105dkowania Moskwie, nie s\u0105 w stanie spe\u0142ni\u0107 tych oczekiwa\u0144), d\u0142ugo mami\u0142y oficer\u00f3w propozycjami obj\u0119cia wa\u017cnych stanowisk, i przez kilka kolejnych tygodni namawiali Dzienisiewicza (jak i pozosta\u0142ych oficer\u00f3w PMW \u2013 np. kmdr ppor Borysa Karnickiego i innych) do powrotu. Staraj\u0105c si\u0119 ich przekona\u0107, \u017ce jest to jedyna szansa na kontynuowanie wojskowej s\u0142u\u017cby i kariery zawodowej.<\/p>\n

Jeszcze\u00a0 w marcu 1946 roku komunistom wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce szanowany i lubiany \u00a0Dzienisiewicz przyjmie ich propozycj\u0119 i, \u017ce nie tylko obejmie stanowisko dow\u00f3dcy floty, ale tak\u017ce przekona do powrotu inne osoby. Co wi\u0119cej, tocz\u0105c w tym czasie rozmowy z Brytyjczykami na temat ewentualnego udzia\u0142u Polak\u00f3w w Paradzie Zwyci\u0119stwa (w kt\u00f3rej ostatecznie strona polska udzia\u0142u nie wzi\u0119\u0142a) zapewniali, \u017ce komandor Dzienisiewicz (darzony przez Brytyjczyk\u00f3w ogromnym szacunkiem) znajdzie si\u0119 w gronie krajowej delegacji, kt\u00f3ra we\u017amie w niej udzia\u0142. W\u0142adze w Polsce przekonywa\u0142 o tym polski attach\u00e9 wojskowy w Londynie p\u0142k J\u00f3zef Kuropieska, kt\u00f3ry twierdzi\u0142, \u017ce Dzienisiewicz jest sk\u0142onny zerwa\u0107 z \u201eLondy\u0144czykami\u201d i do kraju powr\u00f3ci\u0107[45]<\/a>. Wiosn\u0105 1946 roku wystosowano nawet do niego specjalne zaproszenie i kupiono bilet na przelot z Londynu do Warszawy[46]<\/a>. Ten jednak, szanuj\u0105c opini\u0119 wi\u0119kszo\u015bci, odm\u00f3wi\u0142 i podobnie jak inni \u201eniez\u0142omni\u201d \u2013 w tym przede wszystkim (przeciwnik jakichkolwiek dyskusji z Rosjanami) admira\u0142 Jerzy \u015awirski (pozbawiony przez komunist\u00f3w polskiego obywatelstwa), jak i jego znajomy z sowieckiej niewoli kmdr in\u017c. Wac\u0142aw \u017bejma, z kt\u00f3rym przyp\u0142yn\u0105\u0142 do Wielkiej Brytanii w lutym 1942 roku, pozosta\u0142 na wychod\u017astwie.<\/p>\n

Przebywaj\u0105c poza krajem przez lata anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w m. in. w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Stowarzyszenie Marynarki Wojennej (SMW). W ramach tej aktywno\u015bci wspiera\u0142 m. in. akcje charytatywne prowadzone przez to stowarzyszenie, np. dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komisji Opieki i Fundusz \u015bp. kpt mar J. Ginsberta. \u00a0Zbierane w ramach tego funduszu przez cz\u0142onk\u00f3w SMW w Wielkiej Brytanii \u015brodki przeznaczane by\u0142y na pomoc kolegom oficerom, podoficerom i marynarzom, kt\u00f3rzy znale\u017ali si\u0119 w trudnej sytuacji. Co istotne, pomoc ta dociera\u0142a r\u00f3wnie\u017c do tych os\u00f3b, kt\u00f3re znalaz\u0142y si\u0119 w trudnym po\u0142o\u017ceniu po powrocie do kraju[47]<\/a>.<\/p>\n

Utrzymywa\u0142 te\u017c kontakt z przyjaci\u00f3\u0142mi z lat wojennych, m.in. z pu\u0142kownikiem Boryckim, kt\u00f3ry cz\u0119sto bywa\u0142 w domu Dzienisiewicza i jego \u017cony Pelagii Gertrudy, z domu Twardowskiej (zmar\u0142ej 29 pa\u017adziernika 1997 roku)[48]<\/a>.<\/p>\n

Ko\u0144cz\u0105c wspomnie\u0107 nale\u017cy, \u017ce z powodu swoich zas\u0142ug, jak i cech charakteru, w pami\u0119ci swoich podw\u0142adnych zapisa\u0142 si\u0119 jako posta\u0107 nietuzinkowa. Jak wspomina\u0142 komandor por. Bohdan Wro\u0144ski: \u201ejego wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 polega\u0142a na naturalno\u015bci. Nie by\u0142o w nim ani krzty pozy, ani cienia hipokryzji. \u017badnej ambicji ustawienia si\u0119 na estradzie lub koturnach stanowiska czy stopnia. Do ludzi, do otoczenia odnosi\u0142 si\u0119 z wyrozumia\u0142o\u015bci\u0105, by\u0142 lojalnym koleg\u0105 w przyja\u017ani wiernym. (\u2026) nale\u017ca\u0142 do tych rzadkich ludzi, kt\u00f3rzy nigdy nikogo w \u017cyciu nie urazili, nawet nagana w jego ustach mia\u0142a smak przyjacielskiej dorady\u201d[49]<\/a>.<\/p>\n

Wro\u0144ski, wspominaj\u0105c (zmar\u0142ego w 1979 roku) komandora Dzienisiewicza, napisa\u0142 tak\u017ce, \u017ce: \u201eje\u015bli miar\u0105 warto\u015bci cz\u0142owieka jest ci\u0119\u017car obowi\u0105zk\u00f3w i odpowiedzialno\u015bci jakie bierze na siebie \u2013 to mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce Stanis\u0142aw Dzienisiewicz tego ci\u0119\u017caru obowi\u0105zk\u00f3w i odpowiedzialno\u015bci nie unika\u0142 \u2013 a pozostawi\u0142 po sobie pami\u0119\u0107 dobr\u0105,\u2026\u201d[50]<\/a>.<\/p>\n

Do przytoczonego powy\u017cej stwierdzenia, jako przedstawiciel innego pokolenia marynarskiej braci, doda\u0142bym r\u00f3wnie\u017c stwierdzenie – miar\u0105 przyj\u0119tej na siebie przez \u015bp. komandora Dzienisiewicza odpowiedzialno\u015bci by\u0142 tak\u017ce wyb\u00f3r, kt\u00f3rego dokona\u0142. Wyb\u00f3r, kt\u00f3ry dla cz\u0142owieka o tak du\u017cych mo\u017cliwo\u015bciach i zas\u0142ugach zapewne nie by\u0142 \u0142atwy. Niew\u0105tpliwie \u0142atwe te\u017c nie by\u0142o dla niego \u017cycie \u201e politycznego wychod\u017acy\u201d, kt\u00f3rym zosta\u0142 (nie godz\u0105c si\u0119 na sowieck\u0105 zwierzchno\u015b\u0107) i powojenny los, kt\u00f3ry \u015bwiadomie wybra\u0142.<\/p>\n